Sinds wanneer is het Nederlands elftal een schoolpleinteam?

Het hemelvaartsweekend zat vol met mooie sportmomenten: Verstappen, de Giro d’Italia, waterballet bij Ajax en de start van het einde van het hockeyseizoen. Echter was er één onderwerp waar de nieuwspagina’s vol van stonden: Koeman tegenover Veerman. Een druppel die de emmer deed overlopen, een reactie van Veerman op de maandenlange houding van Koeman tegenover Veerman.

Dat de pers de afgelopen maanden extra olie op het vuur gooide, volgens mij heeft elke trainer zijn mening moeten geven over of hij in die situatie Veerman wel zou meenemen. En bij elke geblesseerde Nederlandse middenvelder rees de vraag: wanneer kan Veerman echt niet meer gepasseerd worden. Het zorgde voor een hetze, een kampverdeling. En dit weekend deden we het braaf opnieuw. Echter is er nu een duidelijke conclusie: Koeman hoeft Veerman niet meer te bellen. Terecht… al vind ik van niet, want dit had al veel eerder opgelost moeten worden.

Namelijk door gewoon een belletje van Koeman naar Veerman: “Beste Joey, je staat bij mij iets lager in de ranking. Ik zie anderen meer toevoegen in mijn systeem dit WK. Ik snap dat het vervelend is, maar het is mijn beslissing. Ik hoop tuurlijk dat je deze zomer een mooie transfer kan maken, dat verdien je namelijk zeker.”

Maar nee, het moest in de media uitgevochten worden. Waarom Koeman tegen de pers toegeeft dat het aan zijn karakter ligt en hier ook vanuit de KNVB geen berisping op komt, weet ik niet. Is dit wat de KNVB wil uitdragen?

Dit is gewoon kinderlijk gedrag. Ik vind jou stom, dus je mag niet spelen. Prima dat je dat denkt, prima om dat één op één te bespreken, maar dat zou nooit via de media moeten gaan.

De bondscoach denkt blijkbaar dat dit een mooi voorbeeld is voor de jeugd: dat het normaal is om in de media half te zeggen “ja, ik mag hem niet”. Geef gewoon aan: ik heb met Joey gesproken en ik zie mijn elftal anders ingericht, met een andere invulling van het middenveld om de titel te pakken. Joey is een fantastische voetballer en kan teams naar grote overwinningen leiden, maar ik kies voor een andere aanpak die past bij mijn visie op het Nederlands elftal.

De laatste dagen dacht ik aan één zin: praat met elkaar, niet over elkaar. Had nu gewoon gebeld, Ronald, dan was er ook niks aan de hand. Zo zou je op het schoolplein ook reageren. Praat met elkaar, niet in het ochtendgesprek voor de hele klas over waarom je iemand niet mag en dus niet in je team kiest.