Afgelopen weekend stond in het teken van het WK indooratletiek. En hoewel ik voor atletiek gerust hele avonden voor de televisie kan zitten, lukt dat mij bij de indoorvariant simpelweg niet.

Twee weken na de Olympische Winterspelen zit ik alweer klaar. Voor de Paralympics. Al merk ik dat ik me bij elke para-ijshockeywedstrijd opnieuw afvraag waarom paraschaatsen nog niet olympisch is, kan makkelijk. En als ik dan lees dat zelfs in Nederland (schaatsland nummer één!) paraschaatsen nauwelijks een sport is, vraag ik me af: ligt dat aan de sport… of aan ons?

Wat waren het twee fantastische weken. Derde op de medaillespiegel. Tienmaal goud, zeven keer zilver en drie keer brons. De meest succesvolle Winterspelen ooit voor TeamNL. Dan kun je eigenlijk maar één conclusie trekken: dit waren fantastische Spelen.

Nieuwe sporten op de Olympische Spelen zijn altijd een gok. Soms een schot in de roos, soms een demonstratie die je het liefst snel vergeet. Ook deze Winterspelen stond er een nieuwe sport op het programma: Ski Mountaineering. Ik had er zin in. Een nieuwe sport op de Winterspelen, dat gebeurt niet vaak. Voor het eerst sinds skeleton in 2002. Extra spektakel, extra schermen, desnoods nog een laptop erbij. Hoe meer sport, hoe beter, vind ik. Al moet het Olympisch dorp daar langzaam van uitpuilen.

Als Jens van ’t Wout voor mij Sportman van het Jaar is, dan kan Xandra Velzeboer niet achterblijven. De titel Sportvrouw van het Jaar is wat mij betreft ook al vergeven. Tenzij Marianne Vos of Lorena Wiebes ineens álle monumenten wint, maar zelfs dan wordt het een lastige discussie.

Laat dat sportgala maar snel komen, want de winnaar is al bekend. Jens van ’t Wout is dé internationale shorttrackkoning van Nederland. En dus nu al sportman van het jaar 2026.

Terwijl heel Nederland in rep en roer was over de wissel van Wennemars. Een onderwerp waar we over tien jaar ongetwijfeld een andere tijden sport over krijgen, ik zie de NOS al afreizen naar een afgelegen Chinees dorpje om Ziwen Lian te spreken. Zelf hield ik me ondertussen bezig met heel andere, filosofische vragen. Ik had namelijk net intens meegeleefd met het dubbel heren rodelen.

Twee maanden geleden hoorden we het overal op de radio: it’s the most wonderful time of the year. Maar nu is het écht zover. Niet de mooiste tijd van één jaar, maar van twee jaar. Het is weer tijd voor de Olympische spelen. De wintereditie ditmaal weer.