Twee weken na de Olympische Winterspelen zit ik alweer klaar. Voor de Paralympics. Al merk ik dat ik me bij elke para-ijshockeywedstrijd opnieuw afvraag waarom paraschaatsen nog niet olympisch is, kan makkelijk. En als ik dan lees dat zelfs in Nederland (schaatsland nummer één!) paraschaatsen nauwelijks een sport is, vraag ik me af: ligt dat aan de sport… of aan ons?
De discussie ging deze week vooral over de afwezigheid van Willem-Alexander in Cortina. Ophef alom. Het is immers om de hoek en tijdens de Olympische Spelen stond hij vooraan te juichen bij het schaatsen. Maar een weekendje Italië paste dit keer niet in de agenda. Ongetwijfeld om gewichtige redenen. Al zag ik hem in gedachten al met prachtig weer het schuurtje van Máxima opruimen.
Maar terwijl we collectief vallen over de agenda van de koning, blijft het opvallend stil over de rol van de uitzendende partijen en onszelf. Tijdens de Olympische Spelen was er bij NOS en Eurosport urenlang aandacht voor schaatsen, biatlon en ijshockey. Elk rondje 26.20 werd tot achter de komma geanalyseerd.
En nu? Nu zijn de Paralympics te vinden via de stream. Een kleine verbetering ten opzichte van andere jaren. Op NPO 1 krijgen we ’s middags de twintigste herhaling van het journaal, en bij Eurosport gaat wielrennen vrolijk voor en zenden ze niks uit. Home of the Olympics, maar voor de Paralympics geldt dat voor Eurosport totaal niet meer. En bij de commerciële? Johan Derksen zou het toch alleen maar belachelijk maken. In dat opzicht is de NOS nog mild: daar is het tenminste gratis, zij het goed verstopt.
Ja, er is een leuk studioprogramma, sterk gepresenteerd door Eline de Zeeuw. Een half uurtje per dag. Weggezet achter Pauw en De Wit, op een laat tijdstip bij het grote net. Geen primetime, want blijkbaar heeft het grote publiek meer behoefte aan Ik Vertrek en Bed & Breakfast. Alsof die programma’s niet twee weken later konden beginnen. Het ontbreken van een handdoek of een lekkende bouwval in Slowakije is belangrijker. Of EenVandaag niet tijdelijk plaats kon maken op NPO2.
Het eerlijke antwoord is simpel: het is niet commercieel genoeg.
We vinden dat de koning zichtbaar moet zijn, maar zelf kijken we niet. Openingsceremonies verdwijnen naar NPO Start, wedstrijden naar streams. En dan vragen we ons af waarom parasport klein blijft.
De liefhebber weet die stream wel te vinden. Maar de toevallige kijker niet. En juist dáár zitten toekomstige fans, sponsoren en sporters. Zichtbaarheid zorgt voor groei. Groei zorgt voor professionalisering. En misschien, heel misschien, weten we dan over een paar jaar wél dat paraschaatsen bestaat en dat Nederland daar ook medailles kan halen, als schaatsland nummer één. En dat er een fundament ligt dat duizenden nieuwe mensen de sport weten te vinden en zelf sportief en sociaal bezig blijven.
Dat vraagt om meer dan symboliek. Meer dan één koning op de tribune.
Het vraagt om iets heel simpels: reguliere televisie. Zoals bij de Olympische Spelen. Zodat iedereen kan meekijken. En meedoen.
Foto: Robin van Lonkhuijsen | ANP
Reactie plaatsen
Reacties