Twee weken genieten, vier jaar vooruitkijken

Wat waren het twee fantastische weken. Derde op de medaillespiegel. Tienmaal goud, zeven keer zilver en drie keer brons. De meest succesvolle Winterspelen ooit voor TeamNL. Dan kun je eigenlijk maar één conclusie trekken: dit waren fantastische Spelen.

Het zit er weer op, helaas. Mijn dagelijkse ritueel om van negen uur ’s ochtends tot middernacht voor de televisie te zitten. Een bonte verzameling aan sporten. Grootse prestaties, diepe teleurstellingen. Topfavorieten die vielen, talenten die opstonden en veteranen die na jaren nog altijd leveren.

Het werden de Spelen van de val van Lindsey Vonn, geen vier keer goud voor Jordan Stolz, curlingrellen en valpartijen van grote favorieten op de kunstrijbaan. De Spelen van Klæbo en Oftebro, van Nederland bij het shorttrack en de massastart. De gouden race van Jutta Leerdam en Franse biatleten die de Noren eindelijk echt uitdaagden. De Spelen van recordaantallen Noors goud en Amerikaans ijshockeygoud na een finale die alles had.

Prachtige sporten, prachtige locaties, prachtige momenten, prachtige twee weken.

En laten we in Nederland één ding afspreken: laten we pas oordelen als de laatste dag is geweest. Hoe snel het oordeel aan het begin alweer klaar lag. Na de 3 kilometer voor vrouwen was het verhaal al geschreven: dit zouden rampzalige Spelen worden. Weer een dag zonder medaille.

Het deed denken aan Parijs. Waar Puck Pieterse viel, de eerste dagen zonder eremetaal voorbijgingen en Pieter van den Hoogenband al uitleg moest geven. En wat bleek: de succesvolste Zomerspelen ooit. Een slechte start betekent geen slecht einde. Sport laat zich niet plannen. Favorieten kunnen falen, underdogs kunnen verrassen en pech ligt altijd op de loer. Je gooit nu eenmaal niet altijd munt.

Opvallend was wel hoe snel na afloop de medaillespiegel weer centraal stond. Door NOC*NSF, richting Den Haag. Terwijl eerder juist werd benadrukt dat het niet meer om medailles zou gaan, maar om verhalen. Blijkbaar zijn verhalen vooral belangrijk zolang ze geen overtuigingskracht hoeven te hebben voor de lobby richting Den Haag.

Tegelijkertijd laten deze Spelen ook iets anders zien. Hoe kwetsbaar succes is als het op een paar onderdelen leunt. Vandaag valt het muntje goed, over vier jaar kan de sportwereld er heel anders uitzien. Juist daarom is het logisch om verder te kijken dan de vertrouwde sporten. Om ook te investeren in skiën, bobsleeën, langlaufen en snowboarden. Niet om gegarandeerd medailles te kopen, maar om ervoor te zorgen dat we in meer disciplines überhaupt mee kunnen doen om de prijzen.

Misschien is dat wel de echte les van deze Winterspelen. Dat succes vieren mag, maar dat duurzame topsport begint bij durven verbreden. Zodat we over vier jaar niet alleen hopen dat het muntje weer goed valt, maar weten dat we meerdere kansen hebben om het op te vangen. Laat dat de lobby richting Den Haag zijn, ambitie om de Noren te verstoten van plek één. En dat voor een land zonder besneeuwde bergtoppen.