Mijn mening over Ski Mountaineering volgde het parcours

Nieuwe sporten op de Olympische Spelen zijn altijd een gok. Soms een schot in de roos, soms een demonstratie die je het liefst snel vergeet. Ook deze Winterspelen stond er een nieuwe sport op het programma: Ski Mountaineering. Ik had er zin in. Een nieuwe sport op de Winterspelen, dat gebeurt niet vaak. Voor het eerst sinds skeleton in 2002. Extra spektakel, extra schermen, desnoods nog een laptop erbij. Hoe meer sport, hoe beter, vind ik. Al moet het Olympisch dorp daar langzaam van uitpuilen.

Na het debuut van breakdance op de Zomerspelen was ik wel wat huiverig. Hopelijk was Ski Mountaineering niet bedacht door een paar hoge heren bij het IOC die dachten: dit is vast hip voor de jeugd.
Maar toen ik ging googlen, zag ik beelden van atleten die als berggeiten steile Alpenhellingen beklommen. Uitgeput. Heroïsch. Bergtoppen. Dit ging goed komen.

Tot Studio Olympico.

Een uitlegfilmpje later bleef vooral één gedachte hangen: wat is dit? Geen bergtoppen. Geen extreme hoogtes. Gewoon licht hellend omhoog lopen, een stukje skiën naar beneden en vooral veel gedoe met kleefstrips. Natuurlijk: dit is topsport, hier train je jaren voor. Maar waar waren die epische beklimmingen gebleven?

Met lichte tegenzin ging ik toch kijken. En na de eerste heat was ik al om. Spanning. Sensatie. Meeschreeuwen bij een net iets te lange wissel, alsof het een pitstop in de Formule 1 was. Oké, toegegeven: leuke sport erbij.

Na afloop zakte het enthousiasme weer iets. Het parcours was kort. Bij het afdalen viel nauwelijks nog in te halen. En ja, alles kan een sport zijn — zelfs het gooien van een propje papier in de prullenbak op kantoor wordt spannend zodra je er een wedstrijd van maakt.

Maar toen kwam de mixed relay.

En die draaide alles om. Twee keer omhoog. Twee keer omlaag. Twee atleten, elk meerdere rondes. Vermoeidheid. Tactiek. Fouten bij het wisselen. Atleten die zichtbaar leeg waren en tóch weer omhoog moesten. Vijf keer wisselen van ski’s. Dit was meer Ski Mountaineering zoals ik het had verwacht.

Gelukkig staat deze sport ook in 2030 weer op het programma. Mijn enige verzoek aan de parcoursbouwers: geef ook de individuele onderdelen zo’n langer parcours. Twee keer omhoog. Twee keer omlaag. Lang klimmen. Echte bergtoppen, echt klimmen, net zoals op de promotiefoto's. Het mag er nog zwaarder en heroïscher uit zien.

Net als mijn mening over deze sport:
eerst omhoog, toen omlaag, weer omhoog. En uiteindelijk toch geëindigd op de top.