Twee maanden geleden hoorden we het overal op de radio: it’s the most wonderful time of the year. Maar nu is het écht zover. Niet de mooiste tijd van één jaar, maar van twee jaar. Het is weer tijd voor de Olympische spelen. De wintereditie ditmaal weer.
Voor een fanatieke sportliefhebber als ik betekent dat maar één ding: wakker worden → sport kijken → slapen. Een mooiere dagbesteding bestaat er niet. Althans, voor mij.
De hele dag voel ik me alsof ik in de regiewagen zit. Linksboven de training bij het rodelen, rechtsonder een spannende strijd op de curlingbaan en ergens op de achtergrond werp ik af en toe een blik op de snelheden op de skipiste. Geen stukje sneeuw of ijs gaat aan me voorbij. Waar heel Nederland de tv alleen aanzet voor de schaatsafstanden, blijf ik uren hangen. De verrassing bij het schansspringen voor vrouwen, nog eens luisteren naar Andrea Bocelli die de opening wel naar iets van niveau tilde, of zelfs gewoon de warming-up bij het kunstschaatsen. Ik kijk alles!
En toch betrap ik mezelf erop. Ik begin fanatiek te worden. Ik begin te juichen.
Maar niet voor de Nederlanders. Daar is tot nu toe ook niet overdreven veel reden toe. Nee, ik zit met klamme handjes te kijken naar Estland tegen Noorwegen, op de curlingbaan in Cortina. En ik weet niet waarom — misschien zijn het de blauwe Nikies van de Estse curler — maar ik leef mee.
Mijn lichaam beweegt mee met de laatste steen die Estland over het ijs laat glijden. In mijn hoofd levert hij vijf punten op. Op het moment dat de steen verkeerd uitkomt, voel ik het. Pijn. Verdriet. Berusting.
Was ik zojuist echt aan het meeleven met het Estse curlingteam tijdens een groepswedstrijd die er eigenlijk nauwelijks toe doet? Ja. Dat was ik.
En precies daar zit het. Dat moment liet mij zien waarom sport ons verbindt. Waarom deze periode misschien wel het mooiste moment van het jaar is (zij het tweejaarlijks). Het gaat niet om de nationaliteit waarvoor je juicht, maar om de sport en sporters. De spanning, de wedstrijd, misschien toch die blauwe Nikes…
De Olympische Spelen laten zien wat we delen: samen juichen, samen balen, samen beleven. En juist in deze tijd is dat misschien wel belangrijker dan ooit. Dus laten het twee fantastische weken worden!
Afbeelding: @Gettyimages
Reactie plaatsen
Reacties